10-10-10

Eindhoven marathon

Ging ik te hard? Berlijn niet verteerd, of toch gewoon pech? Ik ga voor het laatste.

 

Hoe, gij hebt 2 weken terug toch maar pas Berlijn gelopen. Yep, dat klopt helemaal. De conditie en het gevoel was echter nog zo goed dat ik besloot om in Eindhoven echt eens mijn pr aan te vallen, zijnde 3u22'25". Ik was in Berlijn niet in het rood geweest en had ook geen verzuring, noch kwetsuren er aan over gehouden. Waarom dan niet? Ik ging toch naar daar? Mario had het niet graag, en ik geef hem 100% gelijk, maar hij verstond me wel. Als ge maar geen kwetsuren oploopt zei hij....oops. Niet gelukt coach.

 

10Km aan 46.34. Halfweg 1u39.00, wat 4.41/km betekent. Ik ging, voor mijn doen dan, als een speer. Na mijn traditioneel moeilijke kms tussen 21 en 25 was dat teruggelopen tot 4.43/km. Ik zat nog goed en besloot terug beetje te verdapperen en naar die 4.40/4.41 te gaan. Maar even voor km 26 sloeg het noodlot toe. Pats, zonder enige waarschuwing een harde pijnscheut in mijn rechterkuit en over and out. Geen risico meer genomen, tempo direct er uit gehaald en regelmatig gestapt als het te erg pijn begon te doen. Uitgelopen in 3u35.10. Nadien verzuring in de benen? Heel moe? 2 Keer: nope. Alleen een stekende pijn aan die kuit.

 

Ben ik nu ontgoocheld? Ah bah neen. Integendeel, ik loop weer en het ging super goed. Het is een beetje spijtig, meer niet. Ik ben vooral blij dat ik slim geweest ben en die kuit niet naar de zak heb gelopen door toch hard te blijven doorgaan, als dat sowieso al gelukt zou zijn met die stekende pijn. Op een bepaald moment probeerde ik zo anders te gaan lopen om de kuit te ontlasten dat ik pijn aan mijn hamstring begon te krijgen. Daar ben ik dan maar mee opgehouden en ben een paar keer meer gestopt. Nu alles echt laten genezen en stilletjes terug beginnen in november.

 

Oh ja, noch 1 anecdote die gebeurde rond km 38.

 

Voor mij was er een man heel raar aan het lopen. Hij zwalpte van links naar rechts en had een heel scheve loophouding. Eerst had ik nog zoiets van, amaai die is echt wel kapot, maar toen hij even later bijna tegen de nadars liep en bijna viel vond ik het al zo koosjer niet meer. Mensen langs de kant riepen de man al toe dat hij moest stoppen, maar hij liep, nu ja liep, verder. Toen ik er bij kwam en hij weer bijna viel heb ik hem snel vastgegrepen en op een stoel geduwd die daar juist stond. Toen ik hem bekeek was ik wat blij dat ik dat had gedaan. Die man zag krijtwit! Echt onverantwoord dat hij doorging. Hij wou na 15-tal seconden terug rechtstaan maar heb hem dat belemmerd. Jij blijft zitten mijnheer! Even later kwam er iemand van de organisatie en wat toeschouwers helpen. Ben nog even blijven staan maar ben dan toch maar verder gelopen. Mensen toch, hou er toch je verstand bij!!!

 

Voilà, en bij deze sluit ik het loopjaar af. Het was een jaar van twijfel, mocht ik nog en kon het nog, maar desondanks een jaar van veel voldoending. Leuk getraind, leuke wedstrijden gelopen in het voorjaar, weliswaar zonder echt scherpe tijden, maar dat kon ook niet. Maar vooral een super gevoel Berlijn gelopen en vandaag toch ook het gevoel gekregen dat ik ook nog sneller kan. Het moet niet, maar laat ons zeggen dat het soms het peper en zout is van het lopen.

 

Deze week doe ik echt niets. volgende week ga ik een paar keer op de fitness fiets zitten thuis om de condite, en het lichaam ;) niet te laten verslappen. Vanaf november herbegin ik terug met lopen. Wat en hoe weet ik nog niet. Wat ik wel al weet is dat ik in het voorjaar geen marathon ga lopen. Er geen veel wedstrijdjes worden gelopen met de club, weliswaar bijlange niet allemaal voluit. Ik heb mijn zinnen gezet op de 10miles in Antwerpen en de 20km van Brussel. Daar wil ik voluit gaan. Die 1u30 zou ik in Brussel eens graag breken. In het najaar zoek ik me dan wel weer een marathon uit. Welke dat zien we dan wel weer.

Greetz en loop ze nog, Gert

 

22:27 Gepost door Gert in Lopen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

27-09-10

Marathon Berlijn

Het volbrengen gisteren van de Berlin marathon is een voor mij een goede aanleiding om na 2 maanden blogstilte nog eens een verhaaltje te posten.

De voorgeschiedenis is iedereen wel bekend. Diagnose eind vorig jaar, geen marathons meer wegens ernstig kraakbeen probleem aan beide knieën. Second opinion gaf me wel een opening en deze werd uiteraard in dank aanvaard. Ik mocht het proberen zolang ik geen kniepijn kreeg, dan is het onheroepelijk voorbij.

Eind januari, na 2 maanden loop en sport stop, begin ik er stilletjes aan. Achtereenvolgens heb ik gelopen zonder schema, met eigen schema, en met een gecombineerd Mario-Gert schema. ;) Onderussen was er echter ook een marathon gepland. Vanwege de onzekerheid of ik na deze daar nog de kans ging toe krijgen, koos ik er een grote en mooie uit, Berlijn. Dan heb ik deze tenminste op mijn palmares staan was de redenering. Vroeg inschrijven wegens anders te laat is daar de boodschap en dus was ik eigenlijk al einde februari ingeschreven. Toen al was er no way back. In juni nog even bij Mario te rade gegaan om voor mij een schema op te maken want daar waag ik me nog niet aan. Daarenboven moest het iets "speciaals" worden wegens mijn blessure gevoeligheid en de knieën. Slechts 4 looptrainingen per week en 1 fietstraining. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik slecht 3 keer heb gefietst. Alleen lopen vind ik zelden erg, maar alleen 3 tot  uur op de fiets? Neejeuuuuuu. Ook had ik de dag nadien telkens "dikke benen" en dat vond ik niet fijn. And last but not least, ik voelde me fysiek eigenlijk prima met de 4 looptrainingen.

De basis van dit schema is simpel: veel LSD, veel wissellopen en af en toe een tempoloopje. Daartussen stonden dan ook 2 wedstrijden waar ik echter niet voluit mocht gaan. Geen lange, laat staan korte, versnellingen meer. Omwille van de vele LSD, ook in de week af en toe, ging er toch nog veel tijd zitten in de trainingen. Op een dinsdagavond om 19u na de dagtaak 30km aan zowat 5.50/km afwerken is niet altijd een pretje. Vooral dan niet omdat er daarna nog moet gedoucht en gegeten worden. Niet zelden lag ik dan pas om 1u in bed eer dat alles zowat verteerd was. En toch, op 1 kleintje na heb ik geen dip gekregen in de voorbereiding. Toen was ik echter ook ziek en had ik het begin van een kwetsuur die me tot vandaag parten speelt. Maar bon, leuk dat alle ellende ineens kwam zo moest ik amper 2 loop trainingen skippen in de ganse voorbereiding. Die kwetsuur is echt de enige die ik heb gehad. Nu waren het eens niet de kniëen, niet de hamstrings, kuiten of achillespezen, al allemaal aan geblesseerd geweest de laatste 2 jaar, neen, nu was het aan de enkel/voet! Hey, das nieuw!! Buiten de schenen, hout vasthouden, heb ik het nu wel allemaal gehad denk ik wat loopblessures betreft. De enkel deed enorm pijn en dat straalde uit naar de voet en soms het been. Mijn therapie was 3 keer per dag ijs leggen, goed zalf smeren en zelf masseren. Brufen nemen om de ontsteking weg te nemen durfde ik niet wegens een gevoelige maag. En kijk, ik heb een paar trainingen pijn gehad en een paar keer kon ik nadien amper stappen, maar de aanhouder, in dit geval het ijs en de zalf, wint. De laatste week kon ik vrij pijnloos lopen.

Toen de laatste week voor de marathon in ging wist ik al dat het conditioneel goed zat. Geen enkele keer, ook niet in de 2 x 35km LSD ben ik fysiek in de problemen gekomen. Integendeel, telkens kwam ik fris en sterk uit die trainingen. Maar hoe zat het met de snelheid? No idea. Mario stelde me dan wel gerust, edoch, zekerheid had ik niet, dat zou de marathon wel geven.

Ik had deze keer ook vrij strikt het klassieke eetpatroon gevolgd voor een marathon. 3 Dagen geen of amper koolhydraten en 3 dagen vollen bak. De eerste 3 dagen gingen eigenlijk goed, ik voelde me eigenlijk het slapste nadien. De laatste trainging voor de marathon op donderdag was een ware ramp. Ik was zo slap dat ik 3km al duizelend heb gelopen. Dit gaf geen vertrouwen.

Vrijdagmiddag met de auto naar Berlijn. Alleen, helemaal alleen. Ik had daar een studio gehuurd bij privé mensen aan een zeer goede prijs. Met ontbijt slecht €129 voor 4 nachten. Zeer mooie kamer op minder dan 2km van de start. Vrijdagavond rond 21u toen ik daar aankwam was het nog 21 graden en heb ik nog buiten pastatje gegeten. Zaterdag was het echter gedaan met de pret. Vanaf de middag zeik regen en slechts 17 graden. Zaterdag ben ik nog een paar uurtjes opgetrokken met een ex-stagiair van me nu bijna 2 jaar geleden. Zaterdag avond wederom paniek. Ik was echt zo slap als een vod. Ik viel bijna overal in slaap. Terug een Italiaans restaurantje bezocht en de koolhydraten nog wat aangevuld. Ik heb zowaar een "echte" cola gedronken om wat suikers binnen te krijgen.

Zondagmorgen 6u30, ontbijt. 7u30, In een druilerige regen te voet vertrokken naar de start. Temperatuur graadje of 11. Gelukkig was er niet zoveel wind. Het wachten voor de start was triestig. De meesten in elkaar gedoken, zittend op de grond, om zich te verwarmen. De anders zo uitgelaten sfeer voor de start was nu maar matig. Begrijpelijk, ik was ook niet blij met dit weertje. Regenjasje en extra t-shirtje uitgedaan 1 minuut voor de start en off we went, met dik 40.000.

Na 500m wist ik het al en ik heb het zelfs even gemoppeld: de benen zijn super! Wel, mijn gevoel heeft me niet in de steek gelaten. Kilometer 1 ging door de drukte wat traagjes, 5.05/km, maar erg vond ik dit niet. Rustig starten Gert. Daarna ging elke kilometer zonder dat ik het besefte, ik zag het wel na elk piepje, sneller. 4.48; 4.45; 4.42; 4.39, De hartslag was een paar tikken te hoog, maar het gevoel was goed en verbranden zou ik me niet. Tot km 11 heb ik dit volgehouden, maar toen vond ik dat het tijd was om die hartslag wat omlaag te trekken. Dat gaf dat er 2 kilometers tussen de 4.50 en de 4.56 bijkwamen, maar al snel doken ze terug richting 4.45. Soms schommelden ze wel en dat was eenvoudig te verklaren, ik deed alles op gevoel. Had ik eens wat krampen, dan vertraagde ik even tot dat boertje ;) eruit was. Werd ik opgehouden, je blijft heel de tijd in een massa lopen, dan wachtte ik geduldig tot ik plaats had om te passeren zonder op de borduurs te gaan lopen. Was er een drankpost, dan nam ik een bekertje, dronk goed en zag nadien dat dit amper invloed had op de kilometertijd. Ofwel was ik gewoon aan het rondkijken. M.a.w., ik heb de marathon beleeft en heel rustig gelopen.

Het eerste moeilijke moment, nu ja wat is moeilijk, was tussen km 28 en 31. Ik dacht hier gaan we. Ook dan geen paniek. 4 Kilometers tussen de 4.53 en 5.01. Toen ik naar mijn hartslag keek zag ik direct de verklaring, te laag voor dit moment van de marathon. Lager zelfs als de eerste 25km en dus normaal dat het tempo naar omlaag gaat. Op km 31 heb ik terug aangezet, daar waar ik anders zou kraken. Tot km 36 ging dat prima, maar daarna kregen de benen het toch wat lastiger. Niet echt erg verzuurd, maar er was wel wat kracht uit verdwenen. Toen wist ik ook al even dat een PR, waar ik voordien geen seconde aan heb gedacht, er niet in zat. Ik zat, dacht ik toen, daar 1.5 minuut boven. Dat haal je niet meer in en dus ging ik de laatste 6 kilometer gewoon tempo lopen en zorgen dat ik onder de 5.00/km bleef. 3u24, of mijn tweede tijd, dat was wel in het bakje. Op km 35 was ik doorgekomen op 2u49, doe daar 7 x 5mn bij en je zit op 3u24. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik op dik 500m van de meet besefte dat ik plots een kapitale blunder had gemaakt in die berekening. En wat met die laatste 195m Gert? Kieken, dat is natuurlijk nog 1 minuut! Dedju, dan toch nog maar versnellen met licht verzuurde beentjes. Spurten om die 3u25 te halen wat tot op de seconde lukte. Netto tijd 3u25.00, snelste kilometer, de laatste, ha! ;)

Na de aankomst was ik...niet moe. Ik zei het toch al dat de conditie super was. We moesten een ommetje maken en zo moest ik nog 3km stappen tot op mijn studio. Dat maakte dat ik al gewoon terug vlot stapte en na een badje wou ik... naar huis. Ik zat daar toch maar alleen. Om 14u50 zat ik al in de auto en om 22u45 zat ik met een lekker pak frit in mijn eigen living. ;) Bewijs dus dat ik echt niet moe was. Heb zelfs maar 2 korte plaspauzes moeten inlassen op weg naar huis.

Conclusie: Dit soort schema is wat mij betreft top. Ik zat conditioneel nooit zo goed voor een marathon. Vraag is natuurlijk, wat met die fiets training, toch vervangen door 1 lichte loop training? Dat zijn vragen voor volgend jaar. Het is de eerste keer dat ik het gevoel had dat ik tijdens de marathon alles volledig onder controle had. Dat is een leuk gevoel. Berlijn is een prachtige marathon, zeer goed georganiseerd, maar het klote weer was storend en werkte in op de sfeer. Ook, ik was alleen en dat is niet half zo leutig dan wanneer er zielsgenoten meegaan. Dat doe ik dus niet meer.

Deze week wordt er niet gelopen. Binnen 2 weken kom ik sowieso naar Eindhoven. Hetzij als supporter, hetzij voor de halve, hetzij voor ik weet niet wat. ;) Vele andere discipelen van Mario zijn er en ook een stuk of 6 clubmakkers, allen voor een tijd rond de 3u15 of beter. Daar wil ik absoluut bij zijn. Daarna plan ik een korte loopstop. Weekje of 3 een paar keer gewoon wat loslopen als het uitkomt. In de loop van november gaan we dan wat gerichter trainen maar voor wat, daar heb ik absoluut nog geen idee van. Net zo min als plannen voor volgend jaar. Daar kom ik de volgende week wel achter.

Greetz en voor velen, tot in Eindhoven!

10:40 Gepost door Gert in Lopen | Permalink | Commentaren (14) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |