07-11-07

Kwetsuur.

Zoals in een vorig verhaaltje al even gemeld had ik vorige week last aan mijn linker bil. Daarom ook had ik mijn training van gisteren, 20 x100m, uitgesteld naar vandaag omdat ik dan naar de kiné kon gaan gisteren en ik vandaag toch rust had. Ik had geen last meer toen ik er daarstraks aan begon. De versnellingen liepen weer schitterend, maar bij versnelling 17 kreeg ik plots een zweepslag op dezelfde plaats! Gedaan training. Gelukkig was ik rondjes aan het draaien vlak achter mijn deur en was ik na 5 minuten wandelen al terug thuis. Ik daarna snel ijs gelegd en een afspraak met de kiné gemaakt.

Morgen dus de training al geschrapt en om 17u30 terug naar de kiné. Ik heb het gevoel dat duurlopen wel lukken en dat de versnellingen de kwetsuur veroorzaken. Daarom heb ik aan Mario al gevraagd hoe ik het schema eventueel mag wijzigen om toch bezig te zijn.

Voorlopig ben ik nog niet te zeer depri omdat ik het gevoel heb dat het snel betert als ik naar de kiné ga. Dat was zo de vorige dagen. Maar het mag toch niet te lang aanslepen of ik word ambetant. Het gaat nu zo goed en de conditie is echt top! Maar vooral, ik loop zo graag. Ik ben serieus verslaafd als je het mij vraagt. :)

Gert

22:07 Gepost door Gert in Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

31-10-07

Zware training

Na de training van vanavond weet ik weer dat er nog veel werk aan de winkel is wil ik ooit mijn doelen bereiken. Het was dan ook het soort training waar ik het meest tegenop zie. Zeer waarschijnlijk omdat ik het ook zo zwaar vind.  Nochtans, het was "maar" 7km, maar wel aan een stevig tempo van 4.45. Niet dat ik het niet heb afgewerkt hoor, wel integendeel, op 1 na waren de kilometers allemaal rond de 4.30 zelfs. Maar zulke trainingen kosten me echt veel kracht. Trager lopen was dan ook weer moeilijk omdat ik dan soms te veel het tempo liet slabakken. Spijtig genoeg liet die verdomde hartslagmeter me weer eens in de steek en heb ik er dus absoluut geen idee van hoe hoog de hartslagen gingen. In het rood ben ik zeker gegaan, dat voelde ik, maar hoelang en hoe hoog weet ik dus niet. Dit stoort me dus mateloos, in zoverre dat ik al even met de gedachte speel om die toch wel heel dure Polar RS400 buiten te smijten en die Garmin eens onder de loep te nemen. Een andere reden is dat vandaag de uitslagen van mijn lactaattest in de bus staken. Ik moet dit nog eens goed door lezen want daar staat soms serieus wat Chinees op. Waarschijnlijk ga ik de sportarts ook nog even bellen. Wat ik eruit opmaak na een eerste lezing is dat mijn anaerobedrempel, het overslagpunt dus, op 162 ligt en mijn VoMax 46.2 is. Vraag me niet of dit nu goed of slecht is, maar wat ik wel weet is dat ik snel heb moeten afkloppen tijdens de test omdat ik geen lucht kreeg in dat zuurstofmasker. Maar het resultaat zal toch wel heel erg bij de waarheid liggen hoor. Maar nu ik eindelijk nog beter op hartslag kan lopen, heeft de hartslagmeter al een paar trainingen zware kuren!

Conclusie: zeer stevig getraind vandaag maar ik weet best dat dit een absolute vereiste is om vooruitgang te boeken. En ah, na zowat 1.5 minuut was de hartslag al terug onder 100. Dus we klagen niet.  Smile

Gert

21:43 Gepost door Gert in Lopen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Toch ook nog eens iets over het lopen.

Maandag ondervond ik weer maar eens wat een groot man onze coach toch is. Er stak een lekker lang loopschema in de email dat tot einde feb2008 gaat. Ik moet eerlijk zeggen dat ik even met mijn ogen knipperde toen ik sommige trainingen zag staan! Verbaasd Ik zei al tegen mijn vrouw, ofwel word ik volgend jaar wereldkampioen M45 op de marathon, ofwel ben je een rijke weduwe.  Ze koos gelukkig voor het eerste. Smile Alle gekheid op een stokje, ik heb er enorm zin en ga er volle balk tegenaan gaan. Te beginnen met...gisteren maandag.

Er stond, voor mij dan toch, een gemakkelijke training op het schema. 3 Km in -en uitlopen met tussenin 2x (7 x 100m à 23sec dacht ik) met telkens 200m uitlopen en 1km joggen na de eerste reeks van 100-jes. Ik was optijd naar huis gegaan van het werk om toch nog wat daglicht mee te pikken op de training. Hoe moet ik anders in het donker weten hoe snel ik loop tijdens die 100-jes? Thuisgekomen snel de lange loopbroek aan getrokken, fluoriserend regenjas en een halve verlichte kerstboom aan beide armen om toch maar niet overhoop te worden gereden, en de Polar rond de pols. Vermits het totaal van de training zowat dik 11km was, besloot ik mijn grote ronde te nemen en ondertussen die versnellingen te lopen. Uiteraard begon het sneller te donkeren als ik dacht. Na de 3km inlopen was het al zover. ik was al blij dat de Polar niet haperde en telkens lekker piepte als de versnelling moest starten en eindigen. Ik had geen idee hoe snel ik liep tijdens die 100-jes. Ik besloot dan maar lekker door te gaan, zonder echt 100%  te spurten uiteraard. En het liep super. De 200m na de versnellingen heb ik telkens zonder problemen kunnen joggen, niet stappen dus. De 2de reeks ging zowaar nog vlotter had ik de indruk. Maar tijdens het 3km uitlopen kwam de aap uit de mouw. Ik was helemaal vergeten dat ik na km 9 zowat een kilometer door een dreef en langs het natuurpark "Het Mechels Broek" loop. Verlichting op die plaatsen: Nihil!!! Ondergrond in de dreef: grote plassen met een beetje aarde tussenin. Maar ik had weer geluk (dacht ik). Ik was nog geen 10 meter in de dreef toen er ook een auto indraaide achter mij. Waarschijnlijk een plaatselijke bewoner vermits de dreef plaatselijk verkeer is. En die vriendelijke man/vrouw bleef op een afstand achter mij rijden zodanig dat de hele dreef voor mij lekker belicht werd.  Ik kon tussen de plassen doorlopen tot ik plots begreep waarom die auto mij niet voorbij reed! Naast mij dook eensklaps een grote, loslopende labrador op! Ik dacht dat ik ter plaatse een hartaanval kreeg! Ik weet nu ook wel dat dit normaal gezien lieve honden zijn, maar je weet maar nooit. Dus ik was er echt niet gerust in. Als klap op de vuurpijl kon de auto dan toch de hond voorbijrijden en belandde ik in het pikke donker met in de buurt die hond en ik kon me niet verstoppen met die flikkerende kerstboom aan mijn armen. Toen de hond voor de derde keer vlak naast mij kan heb ik even goed met de voeten gestamp en hij stormde...weg, oef! Maar nog was het leed niet geleden.

Komende uit de dreef en een klein stukje bos, ik weet nog steeds niet hoe ik daaruit ben gesukkeld zonder tegen een boom op te knallen, kwam ik terug op het asvalt nu langs Het Mechels Broek, maar dus nog steeds in het pikkedonker. Op dat stukje van zowat 500m is de weg 2maal afgesloten met "prikkeldraad" en moet je door een poortje lopen. Het eerste poortje is uiterst rechts. Dus, ik loop uiterst rechts tot ik vlak voor het poortje plots een enorme gestalte bijna vlak voor mij zie opdagen. Ik wijk direct uit naar links en zie dat de gestalte naar rechts wegspringt! Een paard verdomme!!!! Mijn tweede hartinfarct was een feit. Bon, maar alle "leuke" dingen bestaan uit 3 blijkbaar.

Ik nader het tweede poortje maar zie uiteraard niet hoe dicht erbij ik ben. Ik loop al zo goed mogelijk langs links. Jawel, het 2de poortje is links van de weg. Maar blijkbaar was ik toch al ietsje dichter dan ik vermoedde en loop ik dus gewoon los tegen de draad aan. Gevolg bijna met mijn smikkel tegen de grond, ik kon me nog juist rechthouden. Gelukkig was ik blijkbaar niet de eerste die hier was voorbijgelopen want de prikkeldraad lag al zo goed als helemaal tegen de grond. Dus er was geen schade aan het scheenbeen! En toen, toen was er licht! Smile

Sinds gisteren haat ik het dus nog meer om in het donker alleen te trainen. Je ziet niet hoe snel je loopt en de dieren staan me constant naar het leven! KnipoogDonderdag ga ik toch eens naar de atletiekclub lopen om te zien dat ik kan aansluiten bij een groep die zowat hetzelfde trainen. Donderdag staat er toch maar een 10km duurloopje op het programma.

Voor ik het vergeet, de cijfertjes. Ik durf ze hier eerlijk gezegd niet zetten. Die 100-jes waren echt schandalig snel.  Mario vermoordt me als hij dat leest. Laat het ons erop houden dat er zowat 10 van de 14...onder de 20sec/100m waren. Maar ja, het is allemaal de schuld van het donkere weer buiten!! Cool

 

Tot schrijfs

Gert

09:17 Gepost door Gert in Lopen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-10-07

Pfff, ik wil lopen!

Ik ben het weinig lopen zo beu als koude pap, coach. Eigenlijk heb ik na Eindhoven nog maar 1 keer 5km gejogd, en dat was ll zondag. Gisteren heb ik dan wel 1 uurtje spinning gedaan, maar ik mis het lopen. De spinning viel trouwens een beetje tegen na 3 weken afwezigheid. Het klimmen ging nog perfect, maar het hoge dubbeltempo was soms heel moeilijk en ik moest echt diep gaan. Voor de marathon was dit een fluitje van een cent. Dus daar zie ik wat verval door die 3 weken geen spinning.

Morgen komt er hopelijk licht aan het einde van de loopstop. Ik ga in de namiddag eindelijk die lactaat looptest doen bij de sportartsen in het Imeldaziekenhuis hier in Bonheiden. Voor diegene die niet weten wat een lactaat test inhoud. Men plakt je eerst vol electroden, men zet je een zuurstofmasker op en dan maar lopen op de loopband. Tijdens de inspanning prikt men regelmatig bloed om te laten analyseren in het labo. Ondertussen verhoogt men stelselmatig de snelheid tot zolang je echt gaat verzuren. Op die manier kan men perfect bepalen waar je omslagpunt ligt tijdens het lopen. Tegelijkertijd neemt men ook een EKG (hart) en kijkt men eiwitten, vetten, enz na. M.a.w. je kan nadien veel gerichter gaan trainen op je hartslagen. Ook kan je dan natuurlijk eventueel vitaminen of die voeding gaan nemen die je te weinig zou hebben. Na de test worden de resultaten heel gedetailleerd bekeken en doorgepraat met de sportartsen. Ik ben eigenlijk wel zeer benieuwd naar de uitslag.

De grote ramp is dat ik nadien, zo rond 17u dus, nog met mijn medewerker en een andere collega naar Nantes moet rijden. Dat is zo ongeveer 700km!!! Dat betekent dus aankomen zo ongeveer rond 2u 's nachts, vlug slapen en donderdagmorgen vergadering om 11u. Donderdagmiddag dan zonder middageten rond 13u direct doorrijden naar de buurt van Amiens, dik 4uur bollen. Daar wederom een vergadering rond 17u van een 2-tal uur. Daarna nog naar huis rijden. Dat zal zowat middernacht worden voor ik terug thuis ben. Van zoiets ga je dus echt kapot hé! Dit is echt niet leuk en tegen mijn zin. Al maar goed dat men zoiets niet elke week moet doen.

Bon, terug naar het lopen. Als ik het schema van Mario bekijk denk ik toch dat er een kleine vergissing is. De coach heeft hij me geen 2 weken recup gegeven, maar eigenlijk bijna 3. De eerste echte training staat pas op het schema voor zaterdag 3 November. Dat is echt te lang wachten zenne. Ik denk dat ik zaterdag en zondag gewoon licht ga lopen. Niks forceren hoor Mario, maar gewoon wat kilometers rustig afwerken. De zaterdag niet te lang maar ietske sneller en de zondag zeer traag maar wat meer kilometers. Volgende week plan ik ook gewoon wat korte duurloopjes op dinsdag en donderdag. Zaterdag pik ik dan aan bij het schema van Mario.

Tot schrijfs.

20:52 Gepost door Gert in Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-10-07

Heb ik dit gedaan???

Ik zal maar ineens met de duur in huis vallen. Ik eindigde mijn tweede marathon ooit in 3u24'48" netto tijd. Nooit verhoopt, nooit verwacht en nog minder gedacht dat ik tot dit in staat was. En ik moet eerlijk zijn, ik was geen spatje moe na de aankomst, maar de benen konden niet sneller. Mijn verhaal.

In het startvak met 2 andere webbloggers besloten om de pacer, 1 slechts, van de 3u45, voor alle 3 ons doel, in het ook te houden en te kijken waar ons dit ging brengen. Mensen, jullie moeten mij excuseren, maar ik ben nooit goed geweest in namen. Ik geloof dat 1 van het Jan heet (Schokaert?). De andere had geen rood bloesje aan, maar ik ben zijn naam al vergeten.

In het startvak al direct ondervonden dat de hartslagmeter het gewoon niet deed, en dit is jammer genoeg zo gebleven tot kilometer 30, toen ik hem heb uitgedaan en aan mijn zoon heb gegeven. De kilometer teller deed het wel, alhoewel ik bij aankomst meer dan 2 kilometer te weinig had.

Bon, het startschot gaat en je weet hoe dat gaat. Het pak dicht op elkaar en zodoende verzeilden we al heel snel met ons 3-en achter de 3u30 pacer. Ik was van start gegaan om 3u45 te lopen, maar mijn strategie was om een tempo te vinden waar ik me goed voelde en niet moest forceren tot aan kilometer 30. En als dat sneller was dan 3u45, dan was dat maar zo. Ik denk dat Jan de eerste was die zich liet afzakken en de andere webblogger ben ik gewoon uit het ook verloren omdat ik helemaal links was gaan lopen. Ik had dat namelijk met mijn zoon afgesproken voor de bevoorrading.

Aan de bevoorrading van km5 gebeurde er dan iets wat mijn koers helemaal veranderde. De pacer van de 3u30 kon vlak voor mijn neus niet direct een bekertje grijpen en moest stappen, zelfs even stoppen. Heel de groep die hem volgde liep plots voor hem, ik inbegrepen. Iedereen maar rondkijken en sommigen hieden in omdat de pacer echt ver achter lag. Ik besloot om mijn koers verder te zetten en mijn eigen tempo te blijven lopen zonder te forceren. Ik dacht, zolang ik de 3u30 achter mij houd, moet ik me geen zorgen maken voor de 3u45. En het ging goed, neen, zeer goed! Halverwege 1u41.13, geen pacers te zien.

En dat kwam km30. De benen begonnen de eerste tekenen van vermoeidheid te vertonen. Ik heb dan het tempo een kilomtertje of 2 denk wat laten zakken tot zowat 5.10-5.15. Maar op karakter en positief denkende ging ik terug naar die 5.00. En de kilometers vlogen en vlogen, kwam km35. Tussentijd 2u50 en nog wat extra seconden. Ik dacht bij mezelf, als ik daar 7x5min bijdoe ga ik iets lopen wat ik niet voor mogelijk achtte, nl 3u25. Ondanks de meer en meer vermoeide bovenbenen, conditie was nog steeds top, komt dan mijn karakter boven. Ik zei bij mezelf, Gert, dat geef je nooit meer af! En zo gebeurde. Verstand op 0 en gewoon doorgaan. Het ene lijk na het andere raapte ik op, verschrikkelijk wat je dan soms ziet. Ik denk dat er mij nog 1, max 2 personen zijn voorbijgelopen na km32.

Nog 2km, en ik kom terug in de binnenstad en de massa! De adrenalie en het geluk stroomde door mijn lichaam. Ik zou het gaan halen! En dan die klok, 3u25.42brutto, wat later 3u24.48 netto blijkt te zijn op de site van marathon Eindhoven. Schitterend! 38 minuten sneller dan mijn eerste marathon toen ik 4 jaar jonger was. Ik ben SUPERGELUKKIG!

Rafke liefste zoon, zonder jouw bevoorrading onderweg zou ik dit nooit hebben gekunnen. Want drinken van die bekertjes is echt kut! Gevloek van de voetgangers als hij overal tussen fietste op het voetpad, de organisatoren die hem regelmatig deden halthouden, de fietstas met alle drank en gel en snacks die iets na halverwege kapot op de grond smakte, niets kon hem tegenhouden! Hij zou en moest zijn papa volgen en van drank voorzien! Je bent een superkerel!Ik zie je graag!

Ria mijn vrouwke, dagen, weken, maanden heb ik je alleen gelaten met het avondeten want ik moest eerst trainen. Kilo's was en strijk heb je voor mij gedaan zodat ik toch maar mijn loopgerief had optijd. Ik ging vroeger slapen 's avonds de laatste 2 weken want ik moest goed rusten voor de marathon. En die laatste week heb je alle dagen die dingen gekookt die ik nodig had om toch maar de juiste voeding te hebben! Prachtig en zo lief. Ook jij heel erg bedankt en een dikke kus. Dit maak ik zeker goed met je.

Mario, ik heb je al een paar keer bedankt en ik ga het nog eens doen! Dit is ook jou resultaat. Zonder jou fijne schema's was dit niet gelukt; Je mag er donder op zeggen dat je van mij nog niet vanaf bent. Smile. Want ik wil vooruit en beter en sneller worden.Maar ik heb tijd, veel tijd. Ik hoop je snel nog eens terug te zien, de hele groep trouwens!

Alle Webblog lopers, hopelijk zien we elkaar snel terug. Maar nu eerst 2 weken recupereren. Daarna stilletjes terug opbouwen.

Een zielsgelukkige,

Gert

 

 

00:13 Gepost door Gert in Lopen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |