30-12-08

Update en overzicht 2008.

De eerste paar feestdagen zijn achter de rug en ondanks mijn zwakke fysieke toestand waren ze zeer leuk. Op 24/12 was er een klein feestje samen met de kinderen en hun liefkes. Mijn dochter Katrien had haar blok onderbroken en was samen met haar liefke (ook in den blok) afgekomen. Ook mijn oudste zoon Jef was er samen met zijn vriendin met wie hij al zowat 2 jaar samenwoont. De menu hadden we eenvoudig gehouden omdat er nog feesten volgen. Broccoli soep, lamskotteletjes met gestoofd witloof en kroketten en lekkere pannekoeken als dessert. Leuk om nog eens met z'n allen rond de tafel te zitten. :)

Zaterdag 27/12 werd er gevierd met onze beste vrienden, vrienden waarmee wij als gezin al meer dan 20 jaar na elkaar mee op zomervakantie gaan, om de tussendoorvakanties dan nog even te vergeten. Ook zij hebben 3 kinderen en het klikt gewoon tussen ons. Na een lekkere scampisoep en een overheerlijke gourmet volgde nog de traditionele ijstaart. Eenvoudig, maar allemaal zeer lekker. Tussendoor en nadien hebben wij ons met z'n allen een breuk gelachen met het spelen van gezelschap spelletjes en dit tot...2uur 's nachts. Superdagje!! Alhoewel, eerder op de dag was er een raar telefoontje geweest...

Toen onze kameraden juist waren toegekomen kreeg ik telefoon van het ziekenhuis. Ik moest direct overschakelen op andere en zwaardere antibiotica omdat de bacterie in mijn buik resistent was tegen de pillen die ik nam. Dat verklaarde natuurlijk direct waarom mijn buik 14 dagen na de operatie en 10 dagen pillen, nog steeds zwaar etterde. Ik bespaar jullie de dagelijkse zorgen die ik moet ondergaan. Maar het goede nieuws is, deze antibiotica werkt wel! :) 2 Dagen nadien zagen we al het verschil bij de wondzorg. Bij de controle vandaag in het ziekenhuis kreeg ik dan ook het goede nieuws dat het buisje eindelijk uit mijn buik mag. Er wordt dan nog wel wat anders ingepropt (een wiek) de eerste paar dagen, maar het herstel heeft zich dan toch eindelijk ingezet. Spijtig genoeg moet ik vanaf vandaag nog 10 dagen die pillen pakken, en ik moet verdomme nog 1 week thuisblijven van het werk en mag pas terug gaan op 12/01! Ik loop hier nu al de muren op! Maar ik zal het nodig hebben want ik ben precies al mijn kracht uit mijn lichaam verloren. De operatie en vooral de ontsteking nadien heeft echt op me ingehakt.Voilà, dat weten jullie ook weeral.

Hoe was 2008? Wel, eigenlijk heb ik een zeer mixed gevoel. Bij mij staat alles in het teken van de marathon. Andere wedstrijden heb ik dan ook amper of niet gelopen. Ik deed in Maart een 10km in Sluis, in mei de 20km van Brussel en ergens een 15km als training in Haacht in de zomer en dat was het als ik me niet vergis. Ik had er dan wel 3 gepland deze maand, maar daar stak de buik een stokje voor. Later misschien. Ik onthoud eigenlijk vooral 3 zaken van het afgelopen jaar.

  1. Mijn eigen marathons zijn deels de mist ingegaan omwille van extreme weeromstandigheden. Visé (3u27'17") extreme hitte met temperaturen rond de 30 graden. Keulen (3u22'25" pr) en temperaturen rond de 10 graden met veel wind en regen. Keulen was wel zeer gezellig omwille van het leuke gezelschap.
  2. Het haaswerk voor Edith in Antwerpen en voor Yves in Eindhoven. Beide gaven me minstens evenveel voldoening dan mijn eigen marathons. Als ik terug in conditie ben ga ik dat zeker nog doen als er behoefte aan is. Eindhoven was ook een zeer gezellige bedoening. Beide marathons hadden het prachtige weer dat ik niet had voor mijn marathons.
  3. Kwetsuren. Ik heb dit jaar regelmatig gesukkeld met kwetsuurtjes, kleine en minder kleine. Ik hoop dat ik daar in 2009 van gespaard kan blijven. Spijtig genoeg is dit winterseizoen ook weeral om zeep omwille van de problemen waar ik nu mee sukkel.

Daarbuiten bewaar ik ook supergoede herinneringen aan de weblogloop in Mol, dank je Mario!

Vooruitblikken naar 2009 durf ik op dit moment nog niet zo goed. Ik mag pas voorzichtig aan lopen beginnen denken midden januari en dan nog langzaamaan. Ik schrijf de marathon van Utrecht, waar ik al ben ingeschreven, nog niet af. Maar ik betwijfel zeer dat ik na meer dan 1 maand inactiviteit gevolgd door een langzame conditieopbouw daar nog iets kan gaan uitrichten. Zoals ik al zei, dat zien we wel als ik 2 of 3 maanden verder ben. Maar ach, daarna komen er nog wedstrijden genoeg om me uit te leven. :)

Iedereen prettige eindejaarsfeesten gewenst en ik wens iedereen een prima gezondheid en alle geluk toe voor 2009.

Gert

23:53 Gepost door Gert in Algemeen | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

25-12-08

Ik leef nog hoor.

Vooreerst wil ik me bij iedereen excuseren voor mjn afwezigheid de laatste paar weken op zowat alle blogjes en ook op facebook ben zelden komen piepen. Ook dit blogje kreeg al 2 weken geen update meer. Maar bon, ik had er dan ook een aanvaardbare uitleg. Er zijn namelijk verwikkelingen opgetreden na mijn operatie.

Vorige week woensdag werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en op dat moment voelde ik me wel ok. Ik had dan nog wel een lamel uit mijn buik steken zodat het wondvocht langs daar uit de buik kon, maar voor de rest was de pijn al goed verminderd. Ook donderdag was alles nog ok. Vrijdag echter begon de miserie. Dezelfde darmklachten als voor de operatie begonnen zich te manifesteren en het wondvocht begon er troubel uit te zien en dat begon ook te "ruiken". Zondag was ik even slecht als voor de operatie en het wondvocht stonk nu echt als de pest. Slapen kon ik al lang niet meer (rug -en buikpijn) en ik het enige wat ik deed was nog vermageren. De dokter van wacht gebeld en die schreef onmiddellijk zware antibiotica voor en pijnstillers om te proberen me een deftige nacht te bezorgen. Maandag naar de kliniek gebeld en ik moest direct langskomen. Alles moest ik weer ondergaan, bloed prikken, echografie (zinloos want ze konden niet aan mijn buik komen van de pijn) en tenslotte een scan. Diagnose na 6u spoed: er had zich een collectie gevormd op de plaats van de ingreep. Dat is vrij gevaarlijk als dit uitgroeid tot een abces bvb. De dokter van wacht had zeer goed gehandeld om mij direct zware antibiotica voor te schrijven. Dat en het feit dat Ria, mijn vrouw, verpleegster is en zodoende de wondverzorging kan doen en ook omdat ik maar 5 minuutjes van de kliniek woon, maakte dat de chirurg me de keuze liet om opgenomen te worden of naar huis wou gaan en regelmatig op controle moest komen. Met de Kerstdagen wil ik thuis zijn natuurlijk!

Gisteren voormiddag op controle geweest en ik kon toen al voelen dat het gunstig aan het evolueren is. De buik ettert nog steeds, maar de overblijvende pijnplek in de buik wordt steeds kleiner en kleiner. Nog 10 dagen die zware pillen slikken en 2 maal per dag wordt de wonde verzorgd. Als er zich geen complicaties meer aandienen zou het ergste leed dan wel geleden moeten zijn. Ik hoop het zeer want ik ben het zetelzitten en de pijn echt wel kotsbeu.

Lopen? Daar heb ik echt waar de laatste 2 weken nog geen seconde mee in mjn hoofd gezeten en nog niet. Eerst terug helemaal herstellen en daarna zien we wel.

Ook vanuit Bonheiden iedereen prettige feestdagen toegewenst!

Gert

 

11:33 Gepost door Gert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

13-12-08

Hier lig je dan plots... in het ziekenhuis!

En jullie mogen de titel echt letterlijk nemen! Het verhaal.

Woensdag namiddag kreeg ik op het werk weer vervelende buikpijn net zoals op vakantie vorige zomer had. Maar bon dat zou wel beteren. Recht van het werk naar een kameraad gereden in Brussel om samen naar dEus te gaan kijken in Vorst. Chris ging er ook zijn en heb ik ook eventjes ontmoet. Maar toen al wist ik dat het niet goed zat in mijn buik. De pijn werd heviger en heviger en bij het 6de nummer, The Architect, ben ik te voet op zoek gegaan naar mijn auto, 30 minuten stappen, om van daaruit verder naar huis te gaan. Na een verschrikkelijke nacht met veel pijn en weinig slapen 's morgens eerst even de huisarts bezocht. Die mocht nog niet naar mijn buik kijken, rechterkant iets boven de schaamstreek, of het deed al pijn. Direct naar spoedgevallen en na wat bloednames, onderzoeken een echo's en een scan was het verdict éénduidig, appendix moet eruit. Na de scan heb ik juist nog 5 minuten gekregen om een operatieschortje aan te doen en 1 uur later lag ik al terug in de kamer, iets lichter dan voordien. De chirurg kwam dan vrijdag ook nog eens vertellen dat het een serieuze ontsteking was en ik 5 dagen intraveneuse antibiotica moet krijgen wat betekent dat ik pas woensdag naar huis mag, grrrr. Maar bon, ik heb vandaag toch al internet en de tv is nu plots een ander goed vriendje van me.

Wat lopen betreft. Ik vrees dat het voorjaar naar de maan is. We zien wel, maar het volledige herstsel van de operatie op zich zou al 6 weken kunnen duren. Dan spreek ik nog niet van lopen. Maar ach, daarmee kunnen de andere kleinere blessuurtjes eindelijk eens genezen. Elk nadeel heeft zijn voordeel hé. (naar J.Cruyff)

Gert

11:43 Gepost door Gert in Algemeen | Permalink | Commentaren (27) |  Facebook |

26-07-08

Vakantie in mineur.

Vorige week zaterdagnacht vertrokken we naar Karinthie. Om 22u bedje in want om 3u moest ik eruit om 1100km af te haspelen. Waren het voortekens voor wat nog komen zou? Ik weet het niet maar in ieder geval heb ik geen minuut geslapen. Wat zou dat geven, 1100km met de auto rijden zonder slapen? Ik moet vooreerst nog vermelden dat mijn maag en darmen niet 100% waren al sinds de donderdag voordien. Dat was ook de reden waarom ik de zaterdag van het vertrek besloot om niet meer te lopen. Maar ok, de vrienden waren wachtende op ons om 4u en dus zou ik wel zien waar ik uitkwam en een extra stop inlassen indien nodig is niet echt moeilijk. Je zou denken dat vertrekken op zaterdagnacht niet echt fileproblemen zou geven, maar fout hoor! Vanaf Wurzburg, de klassieke filetrechter, was het volle bak prijs. Ook voor de Tauerntunnel in Oostenrijk was het blokrijden en wachten tot we erdoor mochten. Ondertussen was ik zowat stilletjesaan een wrak! Keimoe en mijn maag en darmen deden zulke pijn dat het amper te harden was. De laatste 7km, een bergpas dan nog, stonden de tranen me bijna in de ogen. Maar bon. Na een trip van zowat 16u waren we op onze bestemming. Met mij ging het echter van kwaad naar erger en onder een striemend onweer, hallo waar was dat goede weer, konden Ria en ik op zoek naar een dokter van wacht. Een spuit buscopan en 3 soorten druppels zouden me er wel doorsleuren. Omwille van de vermoeidheid viel ik als een blok in slaap. 's Anderdaags heb ik het ontbijt toch maar beperkt tot beschuit en wit geroosterd brood. 's Middags at ik echter puree patatjes en dat had ik niet mogen doen. In de late namiddag brak opnieuw de hel los in mijn buik. Opnieuw moesten we op zoek naar de dokter en wederom hetzelfde recept buscopan en nog wat andere geneesmiddelen erbij gekregen. T/m woendag heb ik op beschuitjes geleefd en heb ik niet meer dan de 4 muren van mijn kamer gezien. Maar er kwam beterschap. Donderdagmorgen at ik al terug geroosterd brood en 's middags wat kip (zonder het vettige vel) met een pistoletje erbij. In de namiddag was er dan mijn eerste leuke uitje op vakantie, een dik uurtje mountainbiken met Raf en 2 andere jongens. Het was een zalig uurtje in het ondertussen lekkere weertje. Eindelijk voelde ik me goed en de vakantie kon nu ook voor mij beginnen. Nu was het een kwestie van sterker worden want die 3 dagen zonder eten hadden me danig verzwakt. Maar toen kwam de avond en vonden mijn maag en darmen dat ik genoeg plezier had gehad! Ik krimpte weer in elkaar van de pijn. Wat nu gedaan? Ik wou echt niet meer naar de dokter want die had nog 1 alternatief, het ziekenhuis, en dat wou ik niet in Oostenrijk. Ik wou naar huis. Wat kon ik nog doen daar? Nog 2 dagen verder terugvallen op beschuit, hele uren in de kamer doorbrengen met... niets, om dan zondag te proberen op te bouwen? Dat maakte dat ik misschien nog 2 goede dagen zou hebben, want woensdag was het inpakdagdag. Mijn vrouw was akkoord en wou dan ook direkt vertrekken alvorens nog verder te verzwakken. Ik moest tenslotte 1100km terugrijden. Katrien, mijn dochter, vond het niet zo erg. Ze amuseerde zich best hoor, maar het vooruitzicht om terug naar haar vriend te kunnen bracht haar in een opperbeste stemming! Raf vond het wel spijtig! Die amuseerde zich te pletter. Het vooruitzicht dat hij naar de fandag van KV Mechelen kon, vandaag dus, dat hij hierdoor de voorbereiding van zijn voetbalploeg kon meedoen, bij zijn kameraden kon hangen en mijn belofte om leuke dingen te doen thuis, zalfden het verdriet toch wat. Ria vond het niet tof maar zag ook dat ik hier niets aan had en dat was voor haar ook niet plezierig. Vrijdagmorgen brachten wij dan het treurige nieuws aan onze vrienden. Verslagenheid alom uiteraard. Zoiets is nog nooit gebeurd in onze 20 jaar samen op vakantie. In een schitterend weertje vertrokken we, ik met de tranen in mijn ogen, terug naar huis, 6 dagen eerder dan voorzien. Na een relatief goede trip zonder veel maagpijn en weinig fileleed arriveerden we rond  23u30 aan ons huis. Ik was helemaal op.

Vandaag zaterdag heb ik de indruk dat het aan het beteren is maar de echte test zal deze avond zijn want deze middag heb ik afgekookte kip met rijst gegeten. Als ik nu gespaard blijf van pijn denk ik dat het voorbij is. Dan kan ik morgen weer wat verder opbouwen met eten en vanaf maandag terug wat aansterken. Het zal nodig zijn want zonder enige vorm van training was ik bijna 4kg kwijt op die 5 dagen!!

Bij dit alles begin ik me wel zorgen te maken. Eerst die waarschuwing toen ik in de US was, dan de tendinitis en het kraakbeenletsel in de knieen en nu dit. Zegt mijn lichaam STOP of is het echt toeval dat dit bijna gelijktijdig voorvalt? Vraagt mijn lichaam om rust en train ik misschien te hard? Ik weet het niet maar ik ga er eens over praten met mijn huisarts volgende week en met de orthopedist volgende vrijdag als ik naar de uitslag ga luisteren van de echo en de scan van mijn knieen. Daarna ga ik nog eens goed nadenken over mijn najaars loopplannen. In ieder geval ga ik volgende week niet lopen, wat betekent dat ik 2,5 week zal stilliggen. Maar ik heb nu rust nodig.

Et voilà, dat was het! Een lange, maar geen prettige update, maar dat kan ik er ook niet van maken. Ik ga nu proberen om de 2 weken verlof die me nog resten nuttig en leuk door te brengen. Hopelijk kan ik daar vanaf maandag mee beginnen.

Groetjes en ik post hier zeer waarschijnlijk terug volgende week zaterdag als ik de uitslag van de scan ken.

Gert


17:55 Gepost door Gert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

07-07-08

Rock Werchter 2008

Zeer kort berichtje tijdens de lunch vanuit Engeland.

Zoals ik eerder meldde was ik de afgelopen 4 dagen vooral te vinden op het Werchter 2008 festival. Ik heb erg genoten en dan vooral van de optredens van dEus en Grinderman, deze waren voor mij de absolute hoogtepunten. Ook Editors, Hot Chip, Air Traffic en Radiohead waren zeer erg te pruimen.

Ik ben in de voormiddag ook telkens gaan trainen thuis en bij nader inzien had ik dat beter niet gedaan. Werchter is echt een aanslag op het lichaam en dan vooral op de benen wegens het uren en uren rechtstaan. Dit te samen met het tainen en de tendinitis in de beide knieën maakt dat ik vanmorgen amper nog de trap op of af kon zonder enorm veel kniepijn. Zo kan het echt niet verder. Ik loop nu 2 dagen niet en als de pijn tijdens het stappen weg is probeer ik woensdag of donderdag nogmaals.

Gert

14:16 Gepost door Gert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |