Maandagavond ben ik samen met mijn jongste zoon bij sportarts Vervoort in Kessel op consultatie geweest. Raf sukkelt al sinds jonge leeftijd met zijn beide achillespezen en nu ook met zijn linker scheenbeen. De arts verschoot ervan dat hij op zulke jonge leeftijd al zo erg sukkelde met toch wel ontstoken pezen. Hij moet van alle extra onderzoeken ondergaan, o.a. echo's, radiografieën en ook een botscan om te kijken of hij geen stressfactuur heeft in het scheenbeen. Maar, alle deze kwetsuren waren nog zeker te genezen was het verdict. Ik hoop wel niet dat hij met een stressfactuur zit want dan ligt hij er zeker 8 weken uit en komt zijn laatste middelbaar in het gedrang. Hij volgt de opleiding sport en als hij niet kan meedoen, kan hij ook niet slagen uiteraard.

Toen was ik aan de beurt. Even aan de rechterknie voelen en direct kreeg ik een eerste diagnose dat ik een stevig kraakbeen probleem heb. Hopelijk geen kraakbeen letsel was zijn tweede zin. Een scan zal dit moeten uitmaken. In de linkerknie zag hij eerder een overbelasting of een klein scheurtje in de pees. Ook hier is een scan nodig. Wat betekent dit nu?

De linkerknie zal wel inorde komen, zelfs al is het een scheurtje. Alleen kan dit wel wat weken aanslepen. De rechterknie echter zou een veel groter probleem kunnen zijn. Als het echt al een letsel is, gaat bepaald worden op een schaal van 1 tot 5 hoe ernstig. Eens je op 3 of meer zit mag je sowieso de marathons al vergeten. Nog beter is stoppen met lopen, als ik tenminste niet wil eindigen in een rolstoel of met een kunstknie, want dat is het risico als je verder loop. Als het letsel op niveau 1 of 2 is wil ik uiteraard graag weten wat nog wel kan.

Maar, zolang bovenstaande niet bevestigd is ga ik niet wanhopen. Misschien is het helemaal geen letsel en valt het allemaal wel mee. Alleen, zijn blik stond me niet aan toen hij mijn knie beroerde.

Morgen zo snel mogelijk die scan afspraken vastleggen want daar zit gewoonlijk een lange wachttijd op. Voorlopig zal ik maar geen loopplannen maken voor het voorjaar van 2010.

Gert

Geen nood, onkruid vergaat niet. M.a.w. ik blog dan wel weinig, maar we zijn nog wel bezig hoor. Op loopgebied is het eerder rustig en daarom ook weinig updates. Zoals eerder gezegd plan ik geen wedstrijden meer in 2009, alhoewel ik die Kerstcorrida in Leuven wel aan het overwegen ben, en in november loop ik even zonder schema.

Vorige week ben ik 3 keer gaan trainen, deze week zouden het er 4 kunnen worden. Zou omdat ik me sinds gisteren niet 100% voel. Ik wissel een beetje af met trainingen op de club of alleen. Op de club moet ik altijd oppassen dat ik me niet vergaloppeer aan die snelheidsduivels. Vorige week had ik het weer aan mijne rekker. Als die gasten zeggen 3km aan 4.30 versnellen, doe daar dan maar een hoop seconden af, nietwaar...? (Er zijn er die meelezen :) ) Zo heb ik ze vorige donderdag laten gaan bij de tweede versnelling van 3km want de eerste was ik al danig in het rood gegaan. Maar ik ga graag naar de club want het is er echt plezant en de groep masters groeit nog altijd maar aan. Eergisteren woensdag was er een etentje georganiseerd waar de hoofdtrainer echt wel interessante uitleg gaf over o.a. de spieren, lactaat testen, training, enz. Nadien nog lekker gegeten en een beetje gedronken. ;) De masters zijn trouwens ook aan het overwegen om eens in groep een marathon te gaan doen, weekendje inbegrepen. Ik probeer ze naar Eindhoven te pushen maar velen hebben deze al gedaan. Amsterdam is een naam die ik ook vrij veel hoor vallen, maar die heb ik dan weer net afgewerkt. Die plannen moeten dus nog concreter worden. Gisteren was het een leuke training op de club die ik heb afgewerkt in een groep die niet te snel gaat voor mij op dit moment. Er werden blokken afgewerkt afwisselend recuperatief, extensief , recuperatief, intensief en terug recuperatief. Het intensieve blok van 3 km moest worden afgewerkt aan 4.37/km. Dat zouden we ook exact gelopen hebben, ware het niet dat onze timekeeper zich misrekend had in de tussentijd die we moesten lopen. Btw, ik niet hoor. :) Daarmee waren we zowat 15 seconden te snel zag ik achteraf. Je kan deze training vergelijken met een wisselloop, alleen hebben we aan 3 verschillende tempo's gelopen i.p.v. 2. Vanaf december gaan we dan weer proberen om wat meer snelheid te trainen. Alleen, voor mij liefst vanaf 600-jes, want de hamstrings houden niet van kortere spurtjes. ;). Waarbij we bij het onderwerp blessures beland zijn.

Nu maandag gaan mijne jongste zoon en ik naar de befaamde sportarts, hier in de streek toch, Peter Vervoort. Reden waarom naar hem is omdat ik anderhalve maand moest wachten vooralleer ik terecht kon bij de orthopedist waar ik normaal ga. Vooral voor Raf was dit te lang wachten, want hij sukkelt met beginnende problemen aan het scheenbeen! Vermits hij sport doet als opleidig en nog voetbalt iets wat we kunnen missen als kiespijn. Ik ga nog eens naar mijn beide knieën laten kijken want daar zit het ook nog altijd niet koosjer. Soms heb ik daar echt pijnscheuten in en ik weet ondertussen heel goed waar ik moet duwen om door de grond te gaan van de pijn, niet goed dus. Tijdens het lopen gaat het op uitzonderingen na redelijk goed. Echter, die pijn mag er niet zijn en daar moet ik iets aan doen. Hopelijk geen slecht nieuws voor ons volgende week.

Ondertussen ben ik bezig om mijn plannen voor het eerste deel van 2010 te concretiseren. Maar voorrralleer deze echt in te vullen wil ik toch wachten tot na het onderzoek van nu maandag. Waarschijnlijk kan ik daar meer over vertellen een volgende keer.

Greetz, Gert

Na de najaarsmarathon zie je op verschillende blogjes de plannen voor het jaar nadien verschijnen. Ook ik ben daar mee bezig geweest maar spijtig genoeg weet ik het nog helemaal niet. Op 4 november hebben we met de club een etentje met de masters. Daar wordt dan ook teruggekeken naar het voorbije jaar en wordt dacht ik ook de wedstrijden besproken die volgend jaar in het regelmatigheids criterium worden opgenomen. Dat zijn 20 wedstrijden verdeelt over de periode februari t/m einde september. De meeste van deze wedstrijden zijn allemaal in een straal van zowat 20km rond de regio Mechelen. Dwars door Geel is denk ik zo wat de enige uitzondering daarop. Ik pik daar dan een paar wedstrijden uit en dan hoop ik dat Mario dat weer in een schemaatje kan gieten. Ik ga wel proberen om de zondagtraining op de club te doen met de jongens, gewoonlijk een duurloop, en hopelijk lukt het om ofwel de dinsdag of de donderdag training ook met hen af te werken. Maar dat zal er van afhangen van hoe en wat de jongens trainen. Maar terug naar de wedstrijden. Mario wil me in december en januari eerst wat op de korte afstand doen trainen en uiteraard ook wedstrijdjes inbouwen. Korte afstand is tussen de 5 en de 10km. Eerlijk gezegd, ik loop liever langere wedstrijden maar ik besef ook wel dat mijn snelheid omhoog moet als ik op de langere afstand beter wil worden. Ook heb ik altijd wat bang voor kwetsuren als er kortere intervallen moeten worden getraind want de kwetsuren of ziekte ben ik zo beu als koude pap. Na die kortere wedstrijden ga ik zeker overgaan naar afstanden tussen de 10km tot de halve marathon. Maar de grote vraag, loop ik een voorjaarsmarathon, die heb ik voor mezelf nog niet beantwoord. Ik zou dolgraag Rotterdam doen maar net als dit jaar valt deze in mijn skivakantie. Niet dus. Misschien focus in het voorjaar wel op de 10 miles, de halve marathon en de 20km van Brussel. Ik heb nog wel even tijd om te beslissen.

De recuperatie na Amsterdam is eigenlijk heel vlot verlopen. De maandagmorgen kon ik al heel vlot de trap af. Toen ik thuiskwam na Amsterdam ben ik een half uur in een heet bad gaan liggen en dat heeft echt zeer goed gedaan aan de spieren. Ik heb zelfs geen enkele kramp gehad, wat ook vrij uitzonderlijk is voor mij. Eergisteren vrijdag heb ik een eerste keer wat losgelopen, een kleine 6km. Vandaag dan heb ik 11km afgewerkt. Ik had er zo ongelooflijk veel goesting in en het weer was zo super dat ik een beetje gek heb gelopen. Niet echt recuperatief wat de bedoeling was, maar ik heb mij geamuseerd.

Nu lekker in de zetel wat genieten van de zondag en vanavond naar de topper KV Mechelen - Anderlecht. Ik zie er al naar uit.

Ik had heel erg naar deze marathon Amsterdam uitgekeken. Niet dat ik wilde PR plannen had, helemaal niet, maar de goesting om eindelijk nog eens een marathon te lopen was groot. Wie even naar rechts kijkt op deze blog en de gelopen kilometers van augustus, maar vooral september en october bekijkt, weet dat ik geen ambities mocht hebben. Je bereid nu eenmaal geen marathon voor met 138km in de meest cruciale maand voor de wedstrijd. Rusten is dan wel goed, maar dan wel als je daarvoor diep bent gegaan en kwaliteit heb getraind. Omwille van ziekte zat er dat niet in. Ik zou genieten en de tijd was totaal ondergeschikt. Maar eerst terug naar zaterdagavond.

Bij het aankomen in het hotel bleek dat er zich een vergissing had voorgedaan, geen kamer meer voor mij, maar wel in een hotel 100m verderop. Mijn auto stond daar toevallig net voor de deur, handig. Kamertje was inorde en als troost mocht ik een ganse avond gratis internetten. Het was dat toch. ;) Geen restaurant in het hotel en dus even vlug wat pasta gaan eten in een Italiaans retaurantje om de hoek. Lekker tout court. Iets voor middernacht bed in en het moet gezegd dat ik behalve 1uur, elk uur van de nacht heb gezien. Deels door feestvierende Nederlanders die terug kwamen om 2u, 3u en 4u 's nachts en door het praten in de kamer naast mij. Niet fijn!

Na een deugddoend ontbijt Julie en Maarten en Mario gevonden in de hallen. Julie zag er scherp uit, dat kon niet fout lopen voor haar. Even dag gaan zeggen bij Bjorn en Rinus op het bloggerspunt en dan naar het Olympisch stadion. Bjorn die ik later wel 4 keer naast het parcours zag staan, tof!

Het olympisch stadion was al vrij goed gevuld en net voor de start begon het publiek en de lopers spontaan de applaudiseren, wederom heel tof en best indrukwekkend. Het moet ook gezegd dat het eigenlijk prachtig loopweer was. Ok, het was eerder naar de frisse kant, maar amper of geen wind en veel zon. Het startschot weerklonk en daar gingen we, de eerste kilometers door rijen mensen. De eerste 3 kilometer flipte de hartslagmeter en dus hield ik goed het tempo in het oog om niet te snel te starten. Daarna netjes proberen om rond die 150 te lopen. Deze 150 mochten per 10km een beetje omhoog gaan om de laatste kilometers dan alles los te smijten. Het plan verliep liep schitterend! Prima hartslagen en een prima tempo. Halfweg zowaar 2 minuten voorsprong op een schema van 3u30. Na 31km was dit gegroeid tot dik 2min30"! Dit had ik niet voor mogelijk gehouden. En dan, zonder enige aanleiding, zonder voorafgaande waarschuwing ging het licht uit! In plaats van dat ik bleef mensen inhalen, werd ik langs alle kanten voorbijgestoken. 4Km verder waren die 2min 30...weg! Dik een halve minuut kwam er bij per km. Maar ok, als ik dit kon vasthouden zou ik rond de 3u33 aankomen. Maar wie zei er nu weer dat een marathon begint op km35? Als er daarjuist nog een schemerlampje brandde, was het nu helemaal gedaan. 7Km vechten werd het om de eindstreep te halen. Op km 39.5 zelfs nog 200m gewandeld, zo leeg en zo verzuurd. Eindtijd 3u41"22" Wat een verval!

Ben ik nu ontevreden? Maar neen! Ik had bij mezelf gezegd dat alles tussen de 3u30 en de 3u45' voor mij ok was en dat ik wou genieten. Wel, daar zit ik tussen en ik heb toch 35km genoten, wat zou ik klagen? Als ik eens niet ziek of gekwetst raak zal ik nog wel een gooi doen naar die 3u20. En als ik het niet haal? So what, ik loop toch? :)

Tot de volgende, Gert